می گل:داشتم برگه و نمرات آزمون هام رو به بابا جون
نشون می دادم
.به انشا که رسیدم؛گفتم:نوزده شدم
،بالاترین نمره ی انشا نوزده بود
.
بابا جون کمی فکر کرد و گفت:درسته کسی توی انشا بیست نمی شه
!البته غیر از من
!!!!
گل چه:تا رسیدم خونه ،شروع کردم به تعریف جریانات مدرسه برای مامی جان.تا به نشون دادن نمره ی دیکته رسیدم.مامی جان :اگه توی اولی هم بی دقتی نمی کردی
بیست می شدی.من(با قیافه ی حق به جانب):به هر حال پیشرفت کردم دیگه(از نوزده و نیم تا بیست)!!!
گل چه:در حال انجام تکالیفم بودم که به جمله نویسی رسیدم،به
مامی جان گفتم:می شه یه جملشو تو برام بنویسی
؟مامی جان خیلی محکم:نه! من:آخه می خواستم دست خطت رو یادگاری داشته باشم!! مامی جان
دیگه خندش گرفته بود و اصلا جدی نبود!
تعریف می کنم:یکی از همکلاسیهامون که امسال توی مدرسمون اومده توی گروه بندی با ماست
ولی هیچ کدوم از ما دوست نداریم کنارش بشینیم
!!مامی جان:چرا؟ من:نمی دونم چرا!!ولی گاهی بچه ها اصرار می کنن من کنارش بشینم!! مامی جان:اشکالی نداره ،بالاخره این هم یه تمرینه
،چون همیشه همه چیز باب میل آدم نیست
!!!
تا حالا شده ندونسته یه کاری کنین که همه بخندن و بیشتر از همه خودتون بخندین؟!!
می گل:داشتم انشا می نوشتم .ما می جان و گل چه هم پشت میز بودن.مو ضوع انشا:ایران ما بود.یه دفعه مامی جان گفت:ببینم چی نوشتی ؟ و خودش و گل چه زدن زیر خنده!من هم نگاه کردم ببینم چه چیز خنده داری نوشتم؟....بله من به جای ایران ما نوشته بودم "ایرمان"و خودم هم کلی خندیدم.
گل چه:با عجله دور خودم و دور اتاق می چرخیدم
ولی پیداش نمی کردم
!صدا زدم:مامی جان بدو دیرم می شه ها!!مامی جان و می گل با سرعت اومدن توی اتاق :دنبال چی می گردی؟ من با ناراحتی:دنبال ساعتم!می گل و مامی جان با خنده:ساعت که روی دستته!بقیه ی خنده هاش هم واسه ی خودم موند!
بابا جون صبح که می خواسته بره سر کار متوجه می شه که چراغ حمام روشن نمی شه.فکر می کنه:ممکنه می گل یا گل چه از مدرسه برگردن بخوان برن حمام پس با سختی لامپ رو عوض می کنه و لی وقتی کلید لامپ رو می زنه تازه متوجه می شه که اصلا لامپ نسوخته بوده و برق قطع بوده!!!پس کلی می خنده!!!بابا جون وقتی مامی جان تعریف کرد ما هم کلی خندیدیم ولی ا
زاینکه به فکرمون بودی هزار بار ممنون.
اگه این اتفاق ها برای شما افتاده لطفا برامون بنویسین.
روز جهانی کودک مبارک
گل چه:اولین مسابقه ی امسال در مدرسه "مسابقه ی رمضان " بود.از
کلاس ما قرار شد من مسئول جمع آوری و تحویل برگه ها باشم.فکر کنم قابل اعتمادم!
می گل:اولین کتاب تمرینی که به ما دادند،کتاب علوم بود که باید هر دانش آموزی هزینه ی اون رو به من می داد تا وقتی همه ی بچه ها آوردن به دفتر مدرسه تحویل بدم و این مسئولیت به خوشی پایان یافت.فکر کنم قابل اعتمادم!
یه خاطره ی بامزه از کلاس اول بابا جون:
همون اولین روزا که بابا جون مدرسه بوده ،احساس می کنه گرسنه اس و یادش میاد که صبحانه نخورده!پس بدون معطلی دستش رو بالا می کنه و می گه:اجازه می شه برم خونه صبحانه بخورم !!!
جالب اینجاست که معلمش هم اجازه می ده و بابا جون کاملا ریلکس می ره خونه و صبحانه اش رو میل می کنه
!!!!!
حتما بابا جون هم قابل اعتماد بوده که معلمش این اجازه رو بهش می ده!!!!
دومین شنبه ی مهر ماه هم گذشت.ما که فکر می کنیم مدرسه هم
به اندازه ی ما خوشحال است !چون ما را هر روز می بیند!!!
هر روز را با خاطره ای شیرین به پایان برده ایم.از نوشتن انشا تا جایزه ی سر صف و جمع کردن پول کتاب تا سوار سرویس شدن.همه خوش و خرم. کم کم همه را می نویسیم...
...و اما تولد گل چه خانم
تولد در سرزمین عجایب برگزار شد با حضور شنگول (عروسک سرزمین عجایب)خوش اخلاق و با حوصله.ما بچه ها سوار هفت تا از دستگاه های بازی شدیم.پفک و ذرت و چیپس؛کیک و پیتزا و سیب زمینی ونوشابه خوردیم و...
...و بشنوید از کادوها.هدیه ی نقدی،عروسک bratzبزرگ،کیف تعویض baby bor n،لوازم تحریر،لیوان فانتزی،ساعت مچی،کیف،مداد رنگی،بلوز،کفش،پیراهن،باربی و...
و با رقص و شعر و بازی یک جشن تولد به یاد ماندنی به پا
یان رسید و گل چه خانم مرتب می گفت:چه زود تمام شد!
راستی خوش نماز روزه
.یادتون نره در رحمت خدا بروی همه بازه آرزو کنین
، خدا برآورده می کنه.
